Choroby skóry - Pęcherzyca

Chorobę cechuje przewlekłe, nawrotowe wysiewanie się pęcherzy w obrębie skóry i błon śluzowych, zwykle jamy ustnej. Pęcherzyca stanowi klasyczny model choroby z autoimmunizacji ustroju. Patogenezę cechuje pojawienie się we krwi przeciwciał krążących, reagujących z powierzchniowymi antygenami komórek warstwy kolczystej naskórka. Spełniają one rolę antyprzeciwciał i należą głównie do klasy immunoglobulin G. Odkładanie się tych przeciwciał przy współudziale dopełniacza powoduje w odczynie IF siatkowate świecenie substancji międzykomórkowej, nie tylko w obrębie pęcherzy, ale także w ich sąsiedztwie. Wiązane in vivo w naskórku przeciwciała prowadzą do dezintegracji żywych komórek naskórka oraz przechodzenia ich do płynu pęcherzowego. W rozpoznaniu pęcherzycy korzysta się z 2 metod IF: pośredniej i bezpośredniej. W pierwszej z nich za substrat antygenowy służy błona śluzowa jamy ustnej lub przełyku, pobierana zwykle od małp. Przeciwciała dają się wykryć zasadniczo u każdego chorego w okresie czynnych zmian pęcherzycy. Zaznacza się przy tym pewna równoległość między wysokością miana przeciwciał a ciężkością przebiegu choroby. W bezpośredniej metodzie IF za substrat służą wycinki z pęcherzy, metoda ta umożliwia stwierdzenie odkładania się IgG in vivo. Bezpośredni odczyn IF stanowi najpewniejsza metodę badania.
mustela Poradnictwo psychologiczne i psycholog warszawa. Rozwiąż swoje problemy. ortodonta Gliwice